Türk müziği topluluklarında birçok çalgı aynı ezgiyi çalar. Bu dokuda neyin yeri baştan belirlenir.
Belirsiz bırakıldığında iki sonuç doğar: ya doku bulanıklaşır ya da ney sürekli öne çıkarak dengeyi bozar.
Dört olası konum vardır.
Birincisi ezgiyi taşımaktır. Ney ana ezgiyi çalar, diğerleri destekler.
İkincisi dem tutmaktır. Karar perdesi sürdürülerek dokuya zemin verilir.
Üçüncüsü süsleme katmanıdır. Ana ezgi düz çalınırken ney süslemeleri üstlenir.
Dördüncüsü doldurmadır; ezginin duraklarında kısa cümleler çalınır.
Bu konumlar eser boyunca sabit kalmaz; bölümden bölüme değişir ve prova sırasında kararlaştırılır.
Belirleyici ölçüt sözdür: söz varsa ney geri çekilir, yoksa öne çıkabilir.
İkinci ölçüt ahenktir; kullanılan ney topluluğun tonuna uygun seçilir.