Çoğu nefesli çalgıda bir parmak düzeni bir perdeye karşılık gelir. Neyde durum farklıdır.
Aynı parmak düzeni, üfleme açısı ve hava hızı değiştiğinde belirgin biçimde farklı bir perde verir. Bu fark bazen bir komadan büyüktür.
Bu, iki sonuç doğurur.
Birincisi güçlüktür. Perdeyi tutmak için parmakların yanında açının da sabit kalması gerekir; açı kaydığında ses kayar.
İkincisi esnekliktir. Makamsal müziğin gerektirdiği ince perde ayarları, mekanizma değişikliği olmadan doğrudan yapılabilir.
Bu esneklik neyin makamsal icradaki yerini açıklar. Eşit aralıklı bir düzene bağlı olmadığı için her perde kendi yerine oturtulabilir.
Kursiyer açısından çalışma yöntemi şudur: her perde önce uzun ses olarak, açı sabit tutularak kurulur.
Ardından aynı perde farklı açılarla denenir; sınırlar görülür.
En son ortası aranır ve o konum tekrarla sabitlenir.