Türk müziğinin perdelerinin bir bölümü, eşit aralıklı bir ses düzenine oturmaz. Mekanizmalı çalgılarda bu perdeler ek tekniklerle üretilir.
Neyde böyle bir zorunluluk yoktur. Çalgı zaten sabit bir perde düzenine kilitli değildir.
Perde üç araçla kurulur: parmak konumu, çene açısı ve hava hızı. Üçü birlikte kullanıldığında ince ayar doğal biçimde yapılır.
Bu, neyi makamsal icrada ayrıcalıklı kılar. Aynı parmak düzeniyle bir perde birkaç farklı yükseklikte çalınabilir ve makam hangisini gerektiriyorsa o kullanılır.
Ancak bu esnekliğin bedeli vardır: hiçbir perde kendiliğinden doğru değildir. Her perde icracı tarafından yerleştirilir.
Neyde kulak eğitimi teknikten ayrılamaz. Doğru yeri gösteren bir referans yoktur; ölçüt kulaktır.
Çalışma yöntemi karşılaştırmalıdır. Perde önce bir dem sesi eşliğinde denenir, sonra referans kayıtla karşılaştırılır.
Yarım kapama da kullanılır ama neyde ana araç değildir; ana araç çene ve havadır.