Yeni başlayan bir kursiyer için tek bir ney yeterlidir ve doğru olan da budur.
Tek çalgıda kalmanın üç nedeni vardır.
Birincisi alışkanlıktır. Her neyin kendi entonasyon karakteri vardır; sık değişim bu karakterin yerleşmesini engeller.
İkincisi kastır. Farklı boylardaki neyler farklı el açıklığı ister; başlangıçta bu, teknik gelişimi yavaşlatır.
Üçüncüsü kulaktır. Aynı çalgıda çalışmak, perdelerin zihinde sabitlenmesini hızlandırır.
İkinci çalgıya geçiş için ölçüt bellidir: mevcut neyde bütün kısımlar kararlı biçimde çalınabiliyor ve entonasyon güvenilir hale gelmişse ikinci ahenk eklenebilir.
İkinci ney seçilirken ilkinden belirgin biçimde farklı bir boy tercih edilir; çok yakın iki ahenk arasında pratik bir fark oluşmaz.
İleri düzeyde üç ya da dört ahenk kullanmak yaygındır ve repertuvarın gerektirdiği ölçüde artar.
Ancak sayı bir yeterlilik göstergesi değildir; ölçüt her çalgıda kurulan denetimdir.