Neyde nefes almak diğer nefesli çalgılara göre daha sık gerekir ve daha duyulur. Bunu gizlemeye çalışmak yanlış bir yaklaşımdır.
Doğru yaklaşım nefesi yapının parçası haline getirmektir.
Birinci ilke yerdir. Nefes cümle sonlarında ve durak perdesinden sonra alınır; cümle ortasında alınan nefes ezgiyi böler.
İkinci ilke süredir. Nefes arası bir duraklamadır ve bu duraklama müziğin içindedir. Aceleyle alınan bir nefes cümleleri birbirine yapıştırır.
Üçüncü ilke sessizliktir. Hızlı ve derin bir çekiş her zaman gürültü üretir; nefes yavaş ve boğaz açık tutularak alınır.
Dördüncü ilke plandır. Taksim serbest zamanlıdır ama nefes yerleri önceden düşünülür; plansız çalınan taksimde nefes her zaman yanlış yere düşer.
Beşinci ilke uzunluktur. Cümleler nefese göre değil, müzikal anlama göre kurulur; nefes bittiği için kesilen cümle duyulur.
Bu ilkeler uygulandığında nefes bir sınır olmaktan çıkar ve ifade aracına dönüşür.
Kayıt dinlemek, nefesin nereye düştüğünü görmenin en güvenilir yoludur.